Σάββατο 12 Ιουλίου 2014
Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014
ΔΕΗ- Οι Πινόκιο και οι μπαρμπάδες τους…
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ αφήσει χωρίς ρεύμα τους πολίτες, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στη ΔΕΗ να κόβει το ρεύμα σε 1.000 νοικοκυριά και επιχειρήσεις κάθε μέρα.
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ δυσκολέψει τη ζωή των Ελλήνων, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στην ΔΕΗ να εισπράττει χαράτσια. Είναι αυτοί που οδηγούν ανθρώπους στα μαγκάλια εν έτει 2014.
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει οικονομική ζημιά στα μαγαζιά, είναι αυτοί που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει την αγορά και τα μαγαζιά, οδηγώντας 600.000 επαγγελματίες στο «λουκέτο».
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει την «πρόοδο» που θα τη φέρουν – όπως είπε χτες ο πρωθυπουργός - οι ιδιωτικοποιήσεις και οι αποκρατικοποιήσεις, είναι αυτοί που ξεπούλησαν από τον ΟΤΕ μέχρι την ΑΓΕΤ, από τις τράπεζες μέχρι τους δρόμους και από τα λιμάνια μέχρι τα αεροδρόμια, αλλά οι ιδιωτικοποιήσεις τους δεν έφεραν «πρόοδο», έφεραν τη χρεωκοπία.
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και ξαναθυμήθηκαν τα «ρετιρέ» του δημόσιου τομέα, είναι αυτοί που τα έχουν τάτσι μήτσι κότσι με τα «ρετιρέ» και είναι οι ίδιοι που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει 1,5 εκατομμύριο εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στέλνοντάς τους στην ανεργία.
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και καλούν τους ιδιωτικούς υπάλληλους να στραφούν εναντίον των υπαλλήλων της ΔΕΗ, είναι εκείνοι που έριξαν τους 30χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στο μισθό των 500 ευρώ και τους 20χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στον μισθό των 300 ευρώ.
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει «σαμποτάζ» (!) στην οικονομία, είναι οι ίδιοι που τινάξει στον αέρα το 40% του ΑΕΠ της χώρας σε μια τριετία! Τέτοιο «σαμποτάζ» είχε να ζήσει η Ελλάδα από την περίοδο της Κατοχής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει τον τουρισμό, είναι αυτοί που απαγορεύουν με την πολιτική τους το δικαίωμα έστω για λίγες μέρες διακοπών σε 9 από τους 10 Έλληνες και τροφοδοτούν τις πολυεθνικές του κλάδου με εργαζόμενους των 300 ευρώ μέσω δουλεμπορικών που έχουν έδρα τη Βουλγαρία!
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ στερήσει την πρόσβαση των πολιτών στο αγαθό του ρεύματος, είναι αυτοί που – σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών – έχουν οδηγήσει πάνω από το 60% του πληθυσμού σε κατάσταση «ενεργειακής φτώχειας», φέρνοντας τα νοικοκυριά στην απόγνωση να δαπανούν περισσότερο από το 10% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματός τους για τις δαπάνες των ενεργειακών αναγκών τους, πράγμα αδύνατο.
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για την κοινωνία που «βάλλεται» από την απεργία στη ΔΕΗ, είναι αυτοί που μέσω του «κοινωνικού αυτοματισμού», του «διαίρει και βασίλευε», με το κομμάτιασμα της κοινωνίας, τη διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που αντιστέκεται, με το ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας, προωθούν τον εξανδραποδισμό όλου, τελικά, του λαού. Χρόνια τώρα βάζουν τον έναν να «φάει» τον άλλον, ο ιδιωτικός υπάλληλος τον δημόσιο υπάλληλο, ο φορτηγατζής τον αγρότη, ο αγρότης τον λιμενεργάτη, ο εργάτης τον συμβασιούχο, για να μπορούν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι εργολάβοι να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» ότι οι απεργίες θα διαταράξουν τον «κοινωνικό ιστό» είναι αυτοί που προκαλούν τις απεργίες. Να σταματήσουν το ξεπούλημα για να μην γίνει απεργία. Η απεργία είναι όπλο όλου του λαού απέναντι στην πολιτική που τον «σκοτώνει». Αν καταθέσει αυτό το όπλο, αν δεν το στηρίξει, αν το καταθέσει, αν το παραδώσει, τότε θα πάει «άκλαυτος».
Η αποτροπή του ξεπουλήματος της ΔΕΗ δεν είναι υπόθεση των εργαζόμενων σε αυτήν. Είναι – θα έπρεπε να είναι – υπόθεση όλης της κοινωνίας. Πρώτον, διότι η ΔΕΗ και το δικαίωμα στο αγαθό της ενέργειας δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία και τσιφλίκι κανενός ολιγάρχη, όπως θέλει η ΕΕ και τα κόμματά της. Δεύτερο, γιατί το ψεύδος ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα φέρει «ανάπτυξη» και «φτηνό ρεύμα» (!) στον πολίτη είναι από εκείνα τα ψεύδη που ούτε ο Πινόκιο δεν θα καταδεχόταν να ξεστομίσει. Υπενθυμίζουμε:
- Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, όταν πια η ΔΕΗ δούλευε υπό το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης του 49% των μετοχών της, οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος ξεπέρασαν μέσα στην τριετία το 25%.
- Η ήδη μετοχοποιημένη και ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ έχει επιβάλει περίπου 15 ανατιμήσεις (!) στα τιμολόγια της από το 2008 και μετά που έχουν οδηγήσει σε αύξηση των τιμών κατά 44%.
- Στο Βερολίνο και το Αμβούργο οι κάτοικοι έχουν ξεσηκωθεί από τις αυξήσεις 21% της τιμής του ρεύματος μέσα σε δυο χρόνια και ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενάντια στην ιδιωτικοποίησή του ρεύματος.
- Στη Βουλγαρία πέρσι η κυβέρνηση Μπορίσοφ ανατράπηκε με λαικό αίτημα την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, η ιδιωτικοποίηση της οποίας είχε ως αποτέλεσμα αύξηση της τιμής του ρεύματος κατά 140%.
- Η ιδιωτικοποίηση στη Βρετανία οδήγησε 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε «ενεργειακή φτώχεια», οι εταιρείες (σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα) κέρδισαν μεταξύ 9 – 11 δισ. ευρώ αλλά οι καταναλωτές έχασαν περί τα 5 δισ. ευρώ, η τιμή του ρεύματος αυξήθηκε από το 1997 έως το 2008 κατά 68% και συνεχίζει να αυξάνεται 8% ετησίως κατά μέσο όρο, και γι’ αυτό, «τελικά, μετά από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, η «Ofgem» (η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Βρετανίας), που ήταν ανέκαθεν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της ιδιωτικοποίησης «αναγνώρισε πέρυσι κι επισήμως πως το μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας δεν δουλεύει…» (carnagio.wordpress.com/2012/11/)
Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για τη ΔΕΗ, λένε ότι «η ΔΕΗ δεν ανήκει στους απεργούς». Σωστά. Αλλά όπως λέει και ο φίλος Νίκος Σίμος, αυτοί οι κύριοι – οι κυβερνώντες – πότε θα μας φέρουν τα συμβόλαια που διαθέτει η κυβέρνηση για να δούμε: Πότε την αγόρασαν ή πότε την πήραν κληρονομιά απ’ τους μπαρμπάδες τους, για να μπορούν σήμερα να την ξεπουλάνε...:
Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014
Κοινωνική Ασφάλιση: Αιτία πολέμου και βήμα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος
Με αφορμή τις εξαγγελίες για τις μειώσεις των επικουρικών συντάξεων, οι συνταξιουχικές οργανώσεις και τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ πήραν μια σημαντική πρωτοβουλία, εδώ και δύο μήνες, για την πραγματοποίηση πανελλαδικού συλλαλητηρίου στις 19 Ιούνη, αναδείχνοντας συνολικά το θέμα της Κοινωνικής Ασφάλισης που αφορά χιλιάδες εργαζόμενους, νέους, συνταξιούχους, γυναίκες, αυτοαπασχολούμενους, φτωχούς αγρότες, όλες τις ηλικίες.
Οταν αναφερόμαστε, βέβαια, στην Κοινωνική Ασφάλιση, δεν τη θεωρούμε αποκλειστικά και μόνο συνταξιοδοτικό ζήτημα, που έτσι κι αλλιώς είναι σημαντική πλευρά. Αναφερόμαστε στο σύνολο του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, σε όλα που έχουν σχέση με τις υπηρεσίες Υγείας, την πρόληψη, την αποκατάσταση, την κοινωνική πρόνοια, την υγιεινή και ασφάλεια στους τόπους δουλειάς.
Πρόκειται για σημαντικό μέτωπο πάλης που συνδέεται με την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, ένα εργαλείο που βοηθάει στην οργανωτική και ιδεολογική παρέμβαση. Η ίδια η πρωτοβουλία μας αυτή είχε τα στοιχεία που μας ενδιαφέρουν για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για να αντιπαλέψουμε μαχητικά τις επιθέσεις της εργοδοσίας, του κράτους, της κυβέρνησης, για να διεκδικήσουμε και να υπερασπιστούμε τα στοιχειώδη δικαιώματα για τις ανάγκες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
Οι αντιλαϊκές εξελίξεις στο ασφαλιστικό σύστημα είναι βασικές επιλογές και αποφάσεις της ΕΕ. Ηδη οι υπουργοί απασχόλησης της ΕΕ ανακοινώνουν αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Τίποτε δεν είναι δεδομένο και γι' αυτούς που είναι ή ετοιμάζονται να βγουν στη σύνταξη. Οι εγγυήσεις, που δήθεν υπόσχεται η κυβέρνηση, είναι αέρας κοπανιστός. Δηλαδή, να το πούμε όπως το λέει ο λαός, ετοιμάζουν νέα σφαγή.
Πώς οργανώθηκε το συλλαλητήριο
Αυτός ο σχεδιασμός ξεσήκωσε καταρχήν τους συνταξιούχους, που με την ανακοίνωση των μειώσεων στις επικουρικές συντάξεις σήμαναν συναγερμό, γιατί εκτίμησαν ότι πρόκειται για μια νέα αρχή μεγάλης αντιασφαλιστικής επίθεσης στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα. Γιατί εκτίμησαν ότι ξεκινάει ένας νέος μεγάλος ταξικός πόλεμος, στον οποίο πρέπει να πας ετοιμοπόλεμος, έχοντας επίγνωση ότι πρόκειται για σκληρή μάχη, που απέναντι θα έχεις έναν αντίπαλο καλά οργανωμένο.Σωστά οι συνταξιουχικές οργανώσεις, με την συντονιστική τους επιτροπή, πήραν την πολύ σημαντική πρωτοβουλία της οργάνωσης του αγώνα και της απάντησης σε κυβέρνηση και μεγάλο κεφάλαιο, σε πανελλαδικό επίπεδο.
Το πανελλαδικό συλλαλητήριο μέσα στο καλοκαίρι ήταν πετυχημένο, μαζικό. Συμμετείχαν χιλιάδες συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι, γυναίκες, φοιτητές, σπουδαστές, που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας, τα Προπύλαια και κύκλωσαν το Σύνταγμα. Αυτό δείχνει τη δύναμη που μόνο το ταξικό κίνημα έχει, χωρίς υπερβολές, ξεπερνώντας μέσα στη δράση, στον αγώνα, δυσκολίες, εμπόδια, αλλά και αδυναμίες του.
Στην οργάνωση, ξεκίνησαν με τη συσπείρωση - συζήτηση των συνταξιουχικών οργανώσεων του ιδιωτικού τομέα, των πρώην ΔΕΚΟ, του Δημοσίου. Υπήρξε κεντρικός σχεδιασμός από τις συνταξιουχικές οργανώσεις, πραγματοποιήθηκαν κοινές συσκέψεις, παίρνοντας υπόψη τη γνώμη και το σχεδιασμό της κάθε μιας οργάνωσης. Χρεώθηκαν όλα τα στελέχη και έγινε σημαντική προσπάθεια να πάει παρακάτω, το κάθε σωματείο να έχει το δικό του σχεδιασμό. Σε τακτά χρονικά διαστήματα γινόταν έλεγχος της δουλειάς και διορθώνονταν αδυναμίες που εντοπίζονταν.
Οι συνταξιουχικές οργανώσεις πραγματοποίησαν δεκάδες μαζικές και επιτυχημένες συσκέψεις σε όλες τις πόλεις, με πρωτοβουλίες που συσπείρωσαν τους συνταξιούχους. Ανοιξαν την κουβέντα και την ανάγκη να δοθεί απάντηση στα αντιλαϊκά μέτρα.
Παρά την ηλικία τους, δεν έκαναν πίσω. Χωρίς υπερβολή, «όργωσαν» τις πόλεις. Εβαλαν σε κίνηση την κινητήρια δύναμή τους, τα σωματεία, τις επιτροπές. Τα ΔΣ συζήτησαν, έβγαλαν ξεχωριστό πρόγραμμα το καθένα για την περιοχή του. Ηρθαν σε επαφή με τις Λαϊκές Επιτροπές και συνάντησαν τους συνταξιούχους στις γειτονιές, στα ΚΑΠΗ, στις πλατείες, στα σπίτια παντού. Πήραν πρωτοβουλίες ενημέρωσης και δράσης, που αναδείκνυαν το πρόβλημα και συσπείρωναν κόσμο.
Να μπει περισσότερος κόσμος στη μάχη
Στη βάση της μεγάλης σημασίας που έχει η πάλη για την Κοινωνική Ασφάλιση, κινήθηκαν και οργάνωσαν την πάλη τους και τα συνδικάτα. Αρκετοί κλάδοι οργάνωσαν συσκέψεις, συζητήσεις γνώσης και διαφώτισης με τα συνδικαλιστικά στελέχη - μέλη διοικήσεων των σωματείων και πρωτοπόρους εργάτες για το πού το πάει η ΕΕ, η κυβέρνηση, για το βάθος των αντιδραστικών ανατροπών, για την ουσία και το περιεχόμενο της νέας επίθεσης, για το βάθος των αντιδραστικών αλλαγών, παίρνοντας υπόψη και τις εξελίξεις σε κάθε κλάδο.Εγινε προσπάθεια με συζήτηση σε αρκετά ΔΣ των συνδικάτων να έχουν το δικό τους σχέδιο δράσης, πήραν τις δικές τους πρωτοβουλίες. Εγιναν θετικά βήματα στην οργάνωση, στη λειτουργία των σωματείων, στην προσπάθεια να μπουν νέες δυνάμεις στη μάχη. Ηταν μια σημαντική προσπάθεια διαφώτισης και προετοιμασίας για τη συνέχεια της πάλης. Αυτός ο τρόπος βοηθάει να συνειδητοποιηθεί το πρόβλημα και να οργανωθεί η διαφώτιση στους χώρους δουλειάς. Είναι στοιχείο συσπείρωσης, για να μπουν στη μάχη περισσότερες δυνάμεις. Αυτός ο τρόπος πρέπει να συνεχιστεί το επόμενο διάστημα.
Τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας συνολικά δε βρήκαν ούτε μια αράδα να γράψουν ή να πουν, ακριβώς γιατί καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που κινητοποιεί κόσμο. Γνώριζαν καλά ότι η πρωτοβουλία ήταν των ταξικών δυνάμεων και θέλουν να μας δυσκολέψουν, να βάλουν εμπόδια στην επαφή μας με πλατύτερες μάζες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων. Γιατί βοηθάει να ξεκαθαρίζεται στη συνείδηση της εργατικής τάξης ποια είναι η αιτία του προβλήματος. Βοηθάει να κατανοούν οι εργαζόμενοι ποιος είναι ο φίλος, ποιος είναι ο αντίπαλος.
Βοηθάει να συνειδητοποιείται ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε η κρίση, η τεράστια ανεργία, η ανασφάλιστη εργασία, οι εισφοροαπαλλαγές, το καπιταλιστικό σύστημα θα έπαιρνε τα μέτρα αυτά, γιατί στόχος του κεφαλαίου είναι η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, η αφαίρεση από την εργατική τάξη μέρους της υπεραξίας που ήταν οι κατακτήσεις στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην Υγεία, στην Πρόνοια, στις συντάξεις.
Βοηθάει να κατανοηθεί, γιατί δεν πρέπει να αποδεχτούν οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα τη νέα σφαγή. Βοηθάει στην επαφή μας με τη νεολαία για να μην παραιτηθούν, να μην αποδεχτούν ότι δε θα πάρουν σύνταξη ποτέ. Αφορά την ίδια μας τη ζωή, την προστασία στο χώρο εργασίας.
Αυτές τις εξελίξεις στο ασφαλιστικό σύστημα, οι ταξικές δυνάμεις, τα στελέχη του ταξικού κινήματος στα συνδικάτα, έχουμε υποχρέωση να τις δούμε με μεγάλη ευθύνη, για την ανάπτυξη ενός συντονισμένου μαζικού ταξικού αγώνα, που θα εμποδίσει τα αντιλαϊκά μέτρα, θα απαιτήσει την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και διαταγμάτων και θα διεκδικήσει αιτήματα που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες. Να κατανοείται ότι το πρόβλημα του Ασφαλιστικού δεν είναι λογιστικό, αλλά πολιτικό.
Βασικός στόχος είναι η μαζικοποίηση του κινήματος. Πώς θα μπει περισσότερος κόσμος στη μάχη, πώς θα συσπειρωθούν δυνάμεις, πώς τα βασικά εργαλεία της συσπείρωσης, που είναι η συζήτηση, η σύσκεψη, η συνέλευση θα γίνουν μόνιμο στοιχείο της δουλειάς μας. Πώς θα δυναμώσει η οργάνωση, η μαζικοποίηση των συνδικάτων, των συλλόγων.
Να διαπερνάει τη δουλειά μας η ενιαία πάλη και δράση των εργαζομένων, των συνταξιούχων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, γιατί οι επιπτώσεις είναι ενιαίες. Επομένως, η συμμαχία, η ενότητα, η κοινή δράση πρέπει να στηρίζονται και στο περιεχόμενο, στις αιτίες των προβλημάτων, στην αποκάλυψή τους, αλλά και μέσα από την ταξική πάλη στη διαμόρφωση ενιαίας αντίληψης για το τι προτείνουμε, ποια είναι η διέξοδος.
Κριτήρια της δουλειάς μας
Είναι απαραίτητο η πάλη για τα ασφαλιστικά δικαιώματα να είναι ένα από τα σταθερά μέτωπα πάλης για τα συνδικάτα. Ενα πεδίο δράσης που και σ' αυτό πρέπει να μετρήσουμε τη δουλειά μας με τους όρους της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος. Γι' αυτό και αυτή η κινητοποίηση, και κάθε μας κινητοποίηση, πρέπει να μετριέται με κριτήρια ελέγχου που θα βελτιώνουν τη λειτουργία των σωματείων, θα δουλεύουν με τη μεγαλύτερη δυνατή συλλογικότητα. Να μετρήσουμε τη δουλειά μας στα εξής:Πού φτάσαμε στους εργαζόμενους, σε τόπους δουλειάς, σε σωματεία. Πώς δουλέψαμε εκεί που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι μειοψηφία. Πώς εκλαϊκεύουμε το ζήτημα, τις θέσεις μας, τη διαφώτιση, την προπαγάνδα μας. Γνωρίζουμε ότι τα επιτελεία της αστικής τάξης δουλεύουν σχεδιασμένα και με επεξεργασμένη επιχειρηματολογία, για να αποπροσανατολίσουν, να συκοφαντήσουν, να πείσουν γιατί είναι αναγκαία τα μέτρα και ότι είναι για το συμφέρον μας, γιατί τα Ταμεία καταρρέουν.
Να κρινόμαστε από το πόσους βάζουμε στη μάχη και ιδιαίτερα νέους σε κάθε χώρο, σε κάθε σωματείο. Από το πόσοι μπαίνουν στην οργάνωση της δουλειάς και στην υλοποίηση του σχεδίου δράσης. Να διαμορφώνεται σε κάθε χώρο μια μαχητική πρωτοπορία, έτοιμη να δώσει μάχες, να την εμπιστεύονται οι εργάτες και οι εργάτριες, να είναι κάθε στιγμή έτοιμη να απαντήσει, να μην κάνει πίσω στις δυσκολίες, στην εργοδοτική τρομοκρατία και την κρατική καταστολή.
Για να βγαίνει ο εργάτης από τα διλήμματα, να σπάει η τρομοκρατία και η λογική τού «αναθέτω τη λύση των προβλημάτων στους άλλους». Να αντιπαλεύεται η στάση αναμονής, που καλλιεργούν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, καθώς και οι μειωμένες απαιτήσεις. Τα συνδικάτα να έχουν μόνιμο σχέδιο δουλειάς και όχι όταν προκύπτουν προβλήματα. Να δυναμώσουν οι πρωτοβουλίες παντού, ανεξάρτητα από το τι κάνει ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός.
Χρειάζεται καλύτερος σχεδιασμός στις κινητοποιήσεις μας, με καλή επεξεργασία των αιτημάτων, των θέσεων, των επιχειρημάτων μας, με καλή γνώση των εξελίξεων στους κλάδους και τις επιχειρήσεις, στους ομίλους.
Να δίνουμε βοήθεια, για να συνειδητοποιείται από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της ότι είναι μέτωπο πάλης που συγκινεί πάρα πολύ κόσμο και να δώσουμε συνέχεια στον αγώνα αυτό. Είναι μέτωπο πάλης όπου μπορούν να συσπειρωθούν πλατύτερες μάζες και να αποσπάσουμε δυνάμεις από τη θηλιά των άλλων πολιτικών - συνδικαλιστικών δυνάμεων, που τους θέλουν στην απογοήτευση, στο συμβιβασμό, στη λογική τού δε γίνεται τίποτα. Για να μην περνάει η λογική που λένε μερικοί κάτω απ' τις δυσκολίες ότι «δεν καταλαβαίνει ο κόσμος».
Ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας
Κριτήριο να είναι η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής γραμμής πάλης και συσπείρωσης, η κοινωνική συμμαχία. Γιατί η Κοινωνική Ασφάλιση, η σύνταξη, οι παροχές Υγείας και Πρόνοιας αφορούν και τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς εμπόρους και βιοτέχνες, τη φτωχή αγροτιά. Και το Ασφαλιστικό είναι πεδίο που μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας.Να χτυπήσουμε συναγερμό παντού. Για να δυναμώνει η αγωνιστική στάση, η ταξική αδιαλλαξία, η ανυποχώρητη στάση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, στην εργοδοσία. Καμιά άλλη δύναμη δεν μπορεί να οργανώνει αγώνες με γραμμή πάλης και σύγκρουσης με την εργοδοσία, τα κόμματά της και την ΕΕ. Η αξιωματική αντιπολίτευση και οι δυνάμεις της στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορούν να δώσουν λύσεις, γιατί είναι δεσμευμένες στην ΕΕ, στο μεγάλο κεφάλαιο, στους «υγιείς επιχειρηματίες».
Γι' αυτό και είναι ανάγκη να δυναμώσει ακόμα περισσότερο και να οξυνθεί η διαπάλη με τις δυνάμεις αυτές στο συνδικαλιστικό κίνημα, που η λογική τους είναι δηλητήριο στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Προωθούν τη λογική ότι μπορούν να συνυπάρχουν και τα κέρδη και τα εργατικά δικαιώματα, ότι μπορούν να συνυπάρχουν ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας της Ασφάλισης, δεν θέτουν ζήτημα κατάργησης κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην Υγεία. Μπαίνουν μπροστά στη δημιουργία των επαγγελματικών ταμείων, δηλαδή στην ουσία στην υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής που επιδιώκει την παράδοση ολοκληρωτικά της Ασφάλισης στους επιχειρηματικούς ομίλους.
Το επόμενο διάστημα, όλες οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, των αυτοαπασχολούμενων, της ΠΑΣΕΒΕ, των μαζικών φορέων, της νεολαίας, του ΜΑΣ, γυναικείοι σύλλογοι της ΟΓΕ, σύλλογοι αγροτών της ΠΑΣΥ, μέλη διοικήσεων, ψηφοδέλτια, επιτροπές, πρέπει να μπουν στη μάχη της συνέχειας της πάλης με πρωτοβουλία και ευθύνη. Γιατί δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι δε θα πάρουμε ποτέ σύνταξη ή να είναι ένα επίδομα. Να αντιπαλέψουμε αυτούς τους σχεδιασμούς στους κλάδους, στους τόπους δουλειάς και στους δρόμους.
Να συμβάλουμε και μέσα από αυτό το μέτωπο πάλης στη λύση ενός βασικού προβλήματος. Να απευθυνόμαστε και να φτάνουμε πλατιά στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα με σταθερό και μόνιμο τρόπο και να δημιουργούμε δίπλα μας μια δύναμη ικανή να παλεύει, να βάζει ολοένα και περισσότερους στην πάλη κατά της αντιλαϊκής πολιτικής, στην πάλη για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.
Του Γιώργου ΠΕΡΡΟΥ*
* Ο Γιώργος Πέρρος είναι μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ
* Ο Γιώργος Πέρρος είναι μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ
Πέμπτη 12 Ιουνίου 2014
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014
Φτηνό και ποιοτικό νερό για το λαό, ενάντια στην εμπορευματοποίηση
Με εκπροσώπους της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Κ. Μακεδονίας συναντήθηκε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Αντιπροσωπεία της ΚΕ με επικεφαλής το ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, συναντήθηκε χτες με εκπροσώπους της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας με επικεφαλής τον πρόεδρο της, Σίμο Δανιηλίδη. Στην αντιπροσωπεία της ΚΕ συμμετείχαν ο Θεοδόσης Κωνσταντινίδης, μέλος του ΠΓ και βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης, και ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής και του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ, ενώ στην αντιπροσωπεία της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας συμμετείχαν επίσης ο αντιπρόεδρος Θεόδωρος Παπαδόπουλος, ο Κώστας Μαριόγλου εκπρόσωπος της Κίνησης 136 και ο Κώστας Ασκούνης, πρόεδρος της ΚΕΔΕ.
Η αντιπροσωπεία της Ενωσης παρέδωσε τα αποτελέσματα του τελικού δημοψηφίσματος για το μέλλον της διαχείρισης της ύδρευσης και αποχέτευσης στην περιοχή και ανέδειξε τη μεγάλη συμμετοχή που ξεπέρασε τους 218 χιλιάδες κατοίκους, καθώς και την εναντίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ. Ο πρόεδρος της ΠΕΔ Κ. Μακεδονίας, Σ. Δανιηλίδης, αφού ευχαρίστησε το ΚΚΕ για τη στάση του, ζήτησε τη στήριξή του στον αγώνα ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού.
Ο Δ. Κουτσούμπας επισήμανε καταρχάς ότι το ΚΚΕ βρίσκεται σταθερά στην πρώτη γραμμή των αγώνων ενάντια στην εμπορευματοποίηση του νερού και στα σχέδια ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ ή της ΕΥΔΑΠ, απαιτώντας μαχητικά φθηνό ποιοτικό νερό για το λαό, πλήρη και σταθερή εργασία των εργαζομένων, κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου εφαρμογής της κοινοτικής οδηγίας για το νερό.
Ξεκαθάρισε, όμως, πως οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες δεν πρέπει να περιοριστούν μόνο στην εναντίωση στη μορφή της πλήρους ιδιωτικοποίησης του νερού, αλλά σε κάθε επιχειρηματική δράση με κριτήριο το κέρδος, τόσο από ιδιωτικούς ομίλους όσο και από κρατικές, δημοτικές ή μεικτές επιχειρήσεις και κοινοπραξίες.
Τόνισε πως, για να έχει ο αγώνας διάρκεια και νικηφόρα προοπτική, δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στην επιλογή του δήθεν «λιγότερο επώδυνου μοντέλου» εμπορευματοποίησης του νερού. Ανέδειξε τον ελπιδοφόρο δρόμο της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων και της αποδέσμευσης από την ΕΕ, στο πλαίσιο του οποίου η γη, οι υδάτινοι πόροι, τα εργοστάσια επεξεργασίας νερού, τα δίκτυα άρδευσης, η υποδομή αποχέτευσης θα αποτελούν κρατική κοινωνική ιδιοκτησία. Εστίασε στις δυνατότητες Ενιαίου Κρατικού Φορέα της λαϊκής εξουσίας που θα αξιοποιεί το νερό με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία.
Η αντιπροσωπεία της Ενωσης παρέδωσε τα αποτελέσματα του τελικού δημοψηφίσματος για το μέλλον της διαχείρισης της ύδρευσης και αποχέτευσης στην περιοχή και ανέδειξε τη μεγάλη συμμετοχή που ξεπέρασε τους 218 χιλιάδες κατοίκους, καθώς και την εναντίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ. Ο πρόεδρος της ΠΕΔ Κ. Μακεδονίας, Σ. Δανιηλίδης, αφού ευχαρίστησε το ΚΚΕ για τη στάση του, ζήτησε τη στήριξή του στον αγώνα ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού.
Ο Δ. Κουτσούμπας επισήμανε καταρχάς ότι το ΚΚΕ βρίσκεται σταθερά στην πρώτη γραμμή των αγώνων ενάντια στην εμπορευματοποίηση του νερού και στα σχέδια ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ ή της ΕΥΔΑΠ, απαιτώντας μαχητικά φθηνό ποιοτικό νερό για το λαό, πλήρη και σταθερή εργασία των εργαζομένων, κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου εφαρμογής της κοινοτικής οδηγίας για το νερό.
Ξεκαθάρισε, όμως, πως οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες δεν πρέπει να περιοριστούν μόνο στην εναντίωση στη μορφή της πλήρους ιδιωτικοποίησης του νερού, αλλά σε κάθε επιχειρηματική δράση με κριτήριο το κέρδος, τόσο από ιδιωτικούς ομίλους όσο και από κρατικές, δημοτικές ή μεικτές επιχειρήσεις και κοινοπραξίες.
Τόνισε πως, για να έχει ο αγώνας διάρκεια και νικηφόρα προοπτική, δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στην επιλογή του δήθεν «λιγότερο επώδυνου μοντέλου» εμπορευματοποίησης του νερού. Ανέδειξε τον ελπιδοφόρο δρόμο της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων και της αποδέσμευσης από την ΕΕ, στο πλαίσιο του οποίου η γη, οι υδάτινοι πόροι, τα εργοστάσια επεξεργασίας νερού, τα δίκτυα άρδευσης, η υποδομή αποχέτευσης θα αποτελούν κρατική κοινωνική ιδιοκτησία. Εστίασε στις δυνατότητες Ενιαίου Κρατικού Φορέα της λαϊκής εξουσίας που θα αξιοποιεί το νερό με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία.
Δευτέρα 26 Μαΐου 2014
- Μάι 26, 2014
Αναλυτικά, η Ολομέλεια του ΣτΕ έκανε δεκτή την αίτηση κατοίκων της Αθήνας, που ζητούσαν να ακυρωθεί η κυβερνητική απόφαση με την οποία μεταβιβάστηκε, χωρίς αντάλλαγμα, από το Ελληνικό Δημόσιο στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) το 34,033% του μετοχικού κεφαλαίου (36.245.240 μετοχές) της ΕΥΔΑΠ.
Όπως
αναφέρεται στη δικαστική απόφαση, η μετατροπή της ΕΥΔΑΠ σε ιδιωτική επιχείρηση
είναι αντίθετη στα άρθρα 5 και 21 του Συντάγματος, που επιβάλλουν τη μέριμνα
του κράτους για την υγεία των πολιτών, αλλά και κατοχυρώνεται το δικαίωμα στην
προστασία της υγείας.
Στην
απόφαση σημειώνεται ότι ο χαρακτήρας της δημόσιας επιχείρησης «αναιρείται στην
περίπτωση της αποξενώσεως του Ελληνικού Δημοσίου από τον έλεγχο της ΑΕ διά του
μετοχικού κεφαλαίου, ήτοι της αποξενώσεώς του από εκείνο το ποσοστό των μετοχών
που εξασφαλίζει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα».
«Η
κατ” ουσίαν μετατροπή της δημόσιας επιχειρήσεως σε ιδιωτική, που λειτουργεί με
γνώμονα το κέρδος, καθιστά αβέβαιη τη συνέχεια της εκ μέρους της παροχής
προσιτών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και δη υψηλής ποιότητας, η οποία δεν
εξασφαλίζεται πλήρως με την κρατική εποπτεία» υπογραμμίζεται.
Ακόμη,
τονίζεται ότι «οι υπηρεσίες της ΕΥΔΑΠ παρέχονται μονοπωλιακώς, σε μεγάλο
πληθυσμό, διαβιούντα υπό δυσμενείς οικιστικές συνθήκες στον περιορισμένο χώρο
της Αττικής, από δίκτυα που είναι μοναδικά στην περιοχή και ανήκουν στα πάγια
περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας» και προστίθεται:
«Συνίστανται,
δε, οι υπηρεσίες αυτές στην ύδρευση και αποχέτευση που είναι αναγκαίες για την
υγιεινή διαβίωση και ιδίως στην παροχή του πόσιμου ύδατος, φυσικού αγαθού
απαραίτητου για την επιβίωση, που καθίσταται σπανιότερο συν τω χρόνω».
Επίσης,
στη δικαστική απόφαση επισημαίνεται: «Αβεβαιότητα ως προς τη συνέχεια της
παροχής προσιτών υπηρεσιών κοινής ωφελείας με αυτόν τον βαθμό αναγκαιότητας,
δεν συγχωρείται από το άρθρο 5 του Συντάγματος» ειδικότερα μετά το από 6.4.2001
ψήφισμα της Ζ” Αναθεωρητικής Βουλής και «κατοχυρώνει το δικαίωμα στην προστασία
της υγείας, καθώς και στο άρθρο 21 παράγραφος 3, που ορίζει ότι το κράτος
μεριμνά για την υγεία των πολιτών».
Εξάλλου,
η Ολομέλεια αναφέρει ότι «η αποξένωση του Ελληνικού Δημοσίου από την πλειοψηφία
του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΥΔΑΠ ΑΕ, του οποίου η διατήρηση είναι αναγκαία για
να μη μετατραπεί η δημόσια επιχείρηση σε ιδιωτική, συνιστά παράβαση των άρθρων
5 παρ. 5 και 21 παρ. 3 του Συντάγματος».
Παράλληλα, με άλλη απόφαση της Ολομέλειας, απορρίφθηκε
ως εκπρόθεσμη η αίτηση της Ομοσπονδίας Εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ.
Τέλος,
με άλλες αποφάσεις, απορρίφθηκαν αιτήσεις του Σωματείου Εργαζομένων Εταιρείας
Υδρεύσεως- Αποχετεύσεως Θεσσαλονίκης, της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδος
και κατοίκων της συμπρωτεύουσας.
Οι
αιτήσεις απορρίφθηκαν, άλλες γιατί το καταστατικό των συνδικαλιστικών
οργανώσεων δεν τους παρείχε το δικαίωμα και άλλες επειδή δεν νομιμοποιηθήκαν οι
δικηγόροι τους.
Κυριακή 25 Μαΐου 2014
Κυριακή 11 Μαΐου 2014
ΔΕΛΤΙΟ
ΤΥΠΟΥ
Το ΠΑΜΕ καταδικάζει
την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην Ουκρανία και κάθε προσπάθεια
περιορισμού των δικαιωμάτων του ουκρανικού λαού.
Εκφράζουμε την
αγανάκτησή μας για τα εγκλήματα και τις βαρβαρότητες των νεοφασιστών στην
Ουκρανία.
Ένα μεγάλο μέρος
της ευθύνης για αυτά τα εγκλήματα και την κλιμάκωση της βίας και της
καταστολής, φέρουν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που στηρίζουν και
βοηθούν την εθνικιστική κυβέρνηση του Κιέβου και άλλες φασιστικές δυνάμεις, σε
βάρος του λαού στην Ανατολική Ουκρανία και σε άλλες περιοχές.
Η επιλογή της
όξυνσης, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των ΗΠΑ – ΕΕ και της Ρωσίας, αυξάνει τους
κινδύνους ενός πιο γενικευμένου πολέμου, με ανυπολόγιστα θύματα και
καταστροφές.
Η εργατική τάξη
της χώρας μας πρέπει για άλλη μια φορά να βγάλει τα συμπεράσματά της για την
υποκρισία των ιμπεριαλιστών που ενώ ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα
“ανθρώπινα δικαιώματα” την ίδια ώρα αιματοκυλούν τους λαούς για τα συμφέροντα
των μονοπωλιακών ομίλων.
Παρασκευή 9 Μαΐου 2014
Εμπνέει τους λαούς, διδάσκει πίστη στη δύναμή τους
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ για τα 69 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών
Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση για τα 69 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών:
«Τιμάμε τα 69 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, απ' τη μέρα που η ναζιστική Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων στον Κόκκινο Στρατό.
Τιμάμε όσους αγωνίστηκαν με το όπλο στο χέρι, όσους θυσιάστηκαν, όσους έδρασαν με κάθε τρόπο ενάντια στο ναζιστικό - φασιστικό ιμπεριαλιστικό "Αξονα" Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας και των συμμάχων τους.
Εμπνεόμαστε απ' την πρωτοπόρα δράση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιφασιστικών κινημάτων.
Εμπνεόμαστε και είμαστε περήφανοι για τον ηρωικό αγώνα του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και των άλλων ΕΑΜικών οργανώσεων, που είχαν ψυχή, αιμοδότη και καθοδηγητή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο πρώτος, ήταν αποτέλεσμα των ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα των αγορών, των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων που οξύνθηκαν στις συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, βάθυναν την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη και κατέστησαν και πάλι τη Γερμανία μεγάλη οικονομική και στρατιωτική δύναμη.
Παράλληλα, οι νικήτριες καπιταλιστικές χώρες του Α' Παγκοσμίου παρείχαν σημαντική βοήθεια στη Γερμανία, με σκοπό να την αξιοποιήσουν ως δύναμη κρούσης ενάντια στη Σοβιετική Ενωση.
Οι λαοί της Σοβιετικής Ενωσης, ο Κόκκινος Στρατός, ανέτρεψαν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Κορυφαία ήταν η συμβολή της Σοβιετικής Ενωσης, με περισσότερους από 20 εκατομμύρια νεκρούς, στη συντριβή του ναζισμού - φασισμού.
Οι νικηφόρες μάχες του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ, στο Κουρσκ, στο Λένινγκραντ, μέσα και έξω από το σοβιετικό έδαφος, απέδειξαν την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος, της εργατικής εξουσίας, τα πλεονεκτήματα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας.
Για να υπερασπίσουν αυτήν την εξουσία πάλευαν με τόσο σθένος οι μαχητές του Κόκκινου Στρατού, υπερνικώντας τις στρατιωτικές δυνάμεις των ναζιστών, αλλά και την υπονόμευση των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, που καθυστερούσαν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη.
Η Ιστορία αυτή, που γράφτηκε με το αίμα των λαών, γίνεται προσπάθεια να "ξαναγραφτεί", ιδιαίτερα μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
Στην παραχάραξη της Ιστορίας πρωτοστατεί η ΕΕ που καθιέρωσε την 9η του Μάη ως "Ημέρα της Ευρώπης", ενώ την ίδια στιγμή με διάφορα προγράμματα προωθεί τον αντικομμουνισμό, την ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό. Σε μια σειρά χώρες απαγορεύονται τα ΚΚ, τα κομμουνιστικά σύμβολα, διώκονται αγωνιστές και αποκαθίστανται οι ναζιστές, τα Ες-Ες. Την ίδια ώρα, η ΕΕ στηρίζει τις αντιδραστικές - ναζιστικές δυνάμεις που συμμετέχουν στην πραξικοπηματική κυβέρνηση της Ουκρανίας.
Αποδεικνύεται, για μια ακόμη φορά, πως ο ναζισμός - φασισμός είναι γέννημα - θρέμμα απ' τα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος. Αλλωστε, και ο Χίτλερ αναρριχήθηκε στην εξουσία με τη στήριξη των γερμανικών και άλλων μονοπωλίων.
Η πείρα των εθνικοαπελευθερωτικών - αντιφασιστικών κινημάτων, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στη χώρα μας, επιβεβαιώνει πως μόνο το εργατικό - λαϊκό κίνημα, μια ισχυρή Λαϊκή Συμμαχία, μπορεί να αντιμετωπίσει το φασισμό, να απομονώσει και να αχρηστεύσει τη δράση των φασιστοειδών στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, να τον τσακίσει.
Εξήντα εννιά χρόνια μετά απ' τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης, οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σε όλο τον κόσμο, γίνονται ανακατατάξεις στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Επομένως, οι λαοί πρέπει να επαγρυπνούν, καθώς μεγαλώνουν οι κίνδυνοι ενός γενικευμένου πολέμου, με εμπλοκή και της Ελλάδας.
Εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη. Συνεχίζουμε με ακλόνητη την πίστη ότι ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος.
Αισθανόμαστε περηφάνια που ακολουθούμε τα βήματα των χιλιάδων κομμουνιστών και κομμουνιστριών, που λευτέρωσαν την Ελλάδα, που πάλεψαν στις συνοικίες, στα βουνά, στα εργοστάσια, παντού, ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συμμάχους τους.
Αταλάντευτα συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο. Στην πρώτη γραμμή, με την εργατική τάξη και το λαό, για την κοινωνική απελευθέρωση, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη εμπνέει τους λαούς, τους διδάσκει πίστη στη δύναμή τους. Μπορούμε να σπάσουμε τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων. Με ισχυρό ΚΚΕ παντού, γιατί δύναμη και ελπίδα είναι του λαού!».
«Τιμάμε τα 69 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, απ' τη μέρα που η ναζιστική Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων στον Κόκκινο Στρατό.
Τιμάμε όσους αγωνίστηκαν με το όπλο στο χέρι, όσους θυσιάστηκαν, όσους έδρασαν με κάθε τρόπο ενάντια στο ναζιστικό - φασιστικό ιμπεριαλιστικό "Αξονα" Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας και των συμμάχων τους.
Εμπνεόμαστε απ' την πρωτοπόρα δράση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιφασιστικών κινημάτων.
Εμπνεόμαστε και είμαστε περήφανοι για τον ηρωικό αγώνα του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και των άλλων ΕΑΜικών οργανώσεων, που είχαν ψυχή, αιμοδότη και καθοδηγητή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο πρώτος, ήταν αποτέλεσμα των ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα των αγορών, των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων που οξύνθηκαν στις συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, βάθυναν την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη και κατέστησαν και πάλι τη Γερμανία μεγάλη οικονομική και στρατιωτική δύναμη.
Παράλληλα, οι νικήτριες καπιταλιστικές χώρες του Α' Παγκοσμίου παρείχαν σημαντική βοήθεια στη Γερμανία, με σκοπό να την αξιοποιήσουν ως δύναμη κρούσης ενάντια στη Σοβιετική Ενωση.
Οι λαοί της Σοβιετικής Ενωσης, ο Κόκκινος Στρατός, ανέτρεψαν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Κορυφαία ήταν η συμβολή της Σοβιετικής Ενωσης, με περισσότερους από 20 εκατομμύρια νεκρούς, στη συντριβή του ναζισμού - φασισμού.
Οι νικηφόρες μάχες του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ, στο Κουρσκ, στο Λένινγκραντ, μέσα και έξω από το σοβιετικό έδαφος, απέδειξαν την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος, της εργατικής εξουσίας, τα πλεονεκτήματα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας.
Για να υπερασπίσουν αυτήν την εξουσία πάλευαν με τόσο σθένος οι μαχητές του Κόκκινου Στρατού, υπερνικώντας τις στρατιωτικές δυνάμεις των ναζιστών, αλλά και την υπονόμευση των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, που καθυστερούσαν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη.
Η Ιστορία αυτή, που γράφτηκε με το αίμα των λαών, γίνεται προσπάθεια να "ξαναγραφτεί", ιδιαίτερα μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
Στην παραχάραξη της Ιστορίας πρωτοστατεί η ΕΕ που καθιέρωσε την 9η του Μάη ως "Ημέρα της Ευρώπης", ενώ την ίδια στιγμή με διάφορα προγράμματα προωθεί τον αντικομμουνισμό, την ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό. Σε μια σειρά χώρες απαγορεύονται τα ΚΚ, τα κομμουνιστικά σύμβολα, διώκονται αγωνιστές και αποκαθίστανται οι ναζιστές, τα Ες-Ες. Την ίδια ώρα, η ΕΕ στηρίζει τις αντιδραστικές - ναζιστικές δυνάμεις που συμμετέχουν στην πραξικοπηματική κυβέρνηση της Ουκρανίας.
Αποδεικνύεται, για μια ακόμη φορά, πως ο ναζισμός - φασισμός είναι γέννημα - θρέμμα απ' τα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος. Αλλωστε, και ο Χίτλερ αναρριχήθηκε στην εξουσία με τη στήριξη των γερμανικών και άλλων μονοπωλίων.
Η πείρα των εθνικοαπελευθερωτικών - αντιφασιστικών κινημάτων, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στη χώρα μας, επιβεβαιώνει πως μόνο το εργατικό - λαϊκό κίνημα, μια ισχυρή Λαϊκή Συμμαχία, μπορεί να αντιμετωπίσει το φασισμό, να απομονώσει και να αχρηστεύσει τη δράση των φασιστοειδών στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, να τον τσακίσει.
Εξήντα εννιά χρόνια μετά απ' τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης, οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σε όλο τον κόσμο, γίνονται ανακατατάξεις στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Επομένως, οι λαοί πρέπει να επαγρυπνούν, καθώς μεγαλώνουν οι κίνδυνοι ενός γενικευμένου πολέμου, με εμπλοκή και της Ελλάδας.
Εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη. Συνεχίζουμε με ακλόνητη την πίστη ότι ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος.
Αισθανόμαστε περηφάνια που ακολουθούμε τα βήματα των χιλιάδων κομμουνιστών και κομμουνιστριών, που λευτέρωσαν την Ελλάδα, που πάλεψαν στις συνοικίες, στα βουνά, στα εργοστάσια, παντού, ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συμμάχους τους.
Αταλάντευτα συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο. Στην πρώτη γραμμή, με την εργατική τάξη και το λαό, για την κοινωνική απελευθέρωση, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη εμπνέει τους λαούς, τους διδάσκει πίστη στη δύναμή τους. Μπορούμε να σπάσουμε τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων. Με ισχυρό ΚΚΕ παντού, γιατί δύναμη και ελπίδα είναι του λαού!».
Πέμπτη 1 Μαΐου 2014
Μεταβιβάστηκε το 10% της ΕΥΔΑΠ
Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014, 15:27
Πακέτο 10.684.800 μετοχών της ΕΥΔΑΠ που αντιστοιχούν στο 10% του μετοχικού κεφαλαίου της επιχείρησης μεταβιβάστηκε στη συνεδρίαση της Τετάρτης προς 8,1 ευρώ ανά μετοχή (discount 12,9% σε σχέση με την τρέχουσα τιμή) και η αξία της συναλλαγής διαμορφώθηκε στα 86,26 εκατ. ευρώ.
Επίσημες ανακοινώσεις για την ταυτότητα του αγοραστή και του πωλήτη δεν έχουν γίνει γνωστές.
Επίσημες ανακοινώσεις για την ταυτότητα του αγοραστή και του πωλήτη δεν έχουν γίνει γνωστές.
Τίποτα δεν χαρίστηκε. Το δικαίωμα του ανθρώπου να δουλεύει για να ζει και όχι να ζει για να δουλεύει. Το 8ωρο και το δικαίωμα στην ξεκούραση και στον ελεύθερο χρόνο. Το δικαίωμα για μόνιμη, σταθερή, δημιουργική και αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία. Οι Συλλογικές Συμβάσεις, το δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης, η άδεια, η συνδικαλιστική ελευθερία στους χώρους δουλειάς.
Τίποτα απ’ όλα όσα κατακτήθηκαν εδώ και ενάμιση αιώνα και που σήμερα ο καπιταλισμός τα παίρνει πίσω με «τόκο», δεν χαρίστηκε. Είναι ποτισμένο με αμέτρητο μόχθο, ιδρώτα και αίμα. Τίποτα δεν θα επιστραφεί από μόνο του. Ο,τι κερδήθηκε κι ό,τι χάθηκε, ό,τι κλάπηκε κι ό,τι «επιστραφεί», θα έχει πάνω του την ίδια σφραγίδα: Τη σφραγίδα της θυσίας, της αγωνίας, της ενότητας των εκατομμυρίων εργαζομένων.
Τίποτα απ΄ όλα όσα έμειναν ανεκπλήρωτα και που σήμερα οι «δουλοκτήτες» τα παρουσιάζουν σαν «αδύνατα», δεν θα χαριστεί. Θα είναι ο καρπός μιας αδιάκοπης σποράς αγώνων. Των αγώνων ώστε το νόμιμο και το ηθικό να συμπορευτεί με το δίκιο του εργάτη. Αυτή είναι η μόνη προοπτική που πάνω της μπορεί να φυτρώσει η ελπίδα για τον λαό - εργάτη.
Αν ο λαός παραιτηθεί από αυτή την προοπτική, τότε από την εξέγερση του Σικάγου, από τη ματωμένη Κυριακή του 1905 στη Ρωσία, από τον Μάη του ’36 και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, από τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, θα έχουν απομείνει μόνο οι αγχόνες των εκμεταλλευτών.
Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς ημέρα μνήμης. Είναι ημέρα υπόμνησης των δυο δρόμων: Ο ένας (σσ: «μονόδρομο» τον αποκαλούν οι μηχανοδηγοί του «οδοστρωτήρα») είναι ο δρόμος εκείνων που γυρίζουν τη ζωή του λαού δύο αιώνες πίσω. Εκείνων που αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε εργαστήριο αγριανθρωπισμού για την εφαρμογή της πιο στυγνής πολιτικής που προσθέτει βάρη, πολλαπλασιάζει τα βάσανα, αφαιρεί δικαιώματα, διαιρεί την κοινωνία.
Ο άλλος δρόμος – λένε οι μηχανοδηγοί του «οδοστρωτήρα» - «δεν υπάρχει». «Δεν είναι ρεαλιστικός». «Είναι δύσκολος». Κι όμως! Ο άλλος δρόμος, η άλλη πορεία, είναι μια πορεία απείρως «ευκολότερη» και – από άποψη αποτελεσμάτων – πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση με τον αδιέξοδο δρόμο των ανυπολόγιστων, μάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες εξαναγκάζεται ο λαός για να βγαίνουν κερδισμένοι οι δυνάστες του. Είτε όταν υπάρχει «ανάπτυξη», είτε όταν έρχεται έρχεται η κρίση.
Η Πρωτομαγιά είναι ένας άσβεστος φάρος που φωτίζει τη δυνατότητα, όπως την κατέγραψε ο ποιητής: Η Γη να γίνει κόκκινη από ζωή κι όχι από θάνατο. Η δυνατότητα αυτή περιγράφεται στα λόγια του Αύγουστου Σπάις. Ήταν τα λόγια με τα οποία ο Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Σικάγου το Μάη του 1886, απευθύνθηκε στους δικαστές την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη:
«Κύριοι δικαστές, αν σκέπτεστε σοβαρά ότι με τις κρεμάλες μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα, που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών προς την εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια, "πτωχοί τω πνεύματι". Σε παρόμοια περίπτωση θα μας κρεμάσετε με το δίκιο σας. Έπειτα, αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάμετε.
Κρεμάστε μας! Μα να περιμένετε το τέλος. Εάν δεν το βλέπετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές σας, θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε, κυριολεκτικά, επάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Θέλετε να την αγνοείτε; Δε θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαγείτε, άπαξ διά παντός, από όλους τους "συνωμότες"; Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε. Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε "αύξηση του εθνικού πλούτου"!
"Εθνικού"! Τι ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους να λέτε.
Κάνετε κάτι καλύτερο. Καταργήστε τα τρένα, τον τηλέγραφο, τα τηλέφωνα, τα βαπόρια, τον εαυτό σας! Καταργήστε πρώτα από όλα εσάς τους ίδιους! Γιατί; Γιατί εσείς, με τη συμπεριφορά σας, είστε οι πρώτοι πράκτορες της επανάστασης.
Καταργήστε την αρπαγή και τη λεηλασία, Κύριοί μου. Αλλά, αυτή είναι η δουλειά σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν ν' απολαμβάνουν το παν, χωρίς να κάμνουν τίποτε. Από αυτήν ακριβώς την τάξη πάμε να απαλλαγούμε.
Κοιτάξτε το οικονομικό πεδίο της μάχης. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και εσείς, ω Χριστιανοί μου και καλοί μου και ευγενικοί αστοί, εσείς είστε οι κοινωνικοί γύπες, που τρώνε τη σάρκα των πτωμάτων. Θέλετε να κάνουμε έναν περίπατο στα στενά δρομάκια της πολιτείας αυτής, εκεί όπου περνάνε τις μέρες τους οι αληθινοί δημιουργοί του πλούτου;
Πάμε μαζί στα ανθρακωρυχεία του Χόκιγκ - Βάλεϊ; Δε θα βρούμε ανθρώπους, θα βρούμε κινούμενα πτώματα που άρχισαν να αποσυντίθενται.
Η γενική κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Αρχίζει η εποχή του σοσιαλισμού και της παγκόσμιας συνεργασίας. Οι κατέχουσες τάξεις θα απαλλοτριωθούν. Εκείνοι που λένε "τούτο είναι δικό μου", θα τα δούνε όλα κοινά. Αυτό δε θα γίνει για σκοπούς σπεκουλάντικους, θα γίνει για το καλό όλων. Τούτο εδώ δεν είναι όραμα αιθέριο καθώς νομίζετε. Είναι αναγκαιότητα. Είδαμε στην ιστορία πώς ό,τι ήταν ανάγκη να γίνει, έγινε. Αυτό είναι η λογική της ζωής...
Όποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού.
Την ίδια την υγεία των ανήλικων. Με την πολλή εργασία, δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Και αυτοί οι άνθρωποι σου λέγονται Χριστιανοί! Γνήσιοι Χριστιανοί!
Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας, για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!
Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!
Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε...».
Τίποτα απ’ όλα όσα κατακτήθηκαν εδώ και ενάμιση αιώνα και που σήμερα ο καπιταλισμός τα παίρνει πίσω με «τόκο», δεν χαρίστηκε. Είναι ποτισμένο με αμέτρητο μόχθο, ιδρώτα και αίμα. Τίποτα δεν θα επιστραφεί από μόνο του. Ο,τι κερδήθηκε κι ό,τι χάθηκε, ό,τι κλάπηκε κι ό,τι «επιστραφεί», θα έχει πάνω του την ίδια σφραγίδα: Τη σφραγίδα της θυσίας, της αγωνίας, της ενότητας των εκατομμυρίων εργαζομένων.
Τίποτα απ΄ όλα όσα έμειναν ανεκπλήρωτα και που σήμερα οι «δουλοκτήτες» τα παρουσιάζουν σαν «αδύνατα», δεν θα χαριστεί. Θα είναι ο καρπός μιας αδιάκοπης σποράς αγώνων. Των αγώνων ώστε το νόμιμο και το ηθικό να συμπορευτεί με το δίκιο του εργάτη. Αυτή είναι η μόνη προοπτική που πάνω της μπορεί να φυτρώσει η ελπίδα για τον λαό - εργάτη.
Αν ο λαός παραιτηθεί από αυτή την προοπτική, τότε από την εξέγερση του Σικάγου, από τη ματωμένη Κυριακή του 1905 στη Ρωσία, από τον Μάη του ’36 και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, από τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, θα έχουν απομείνει μόνο οι αγχόνες των εκμεταλλευτών.
Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς ημέρα μνήμης. Είναι ημέρα υπόμνησης των δυο δρόμων: Ο ένας (σσ: «μονόδρομο» τον αποκαλούν οι μηχανοδηγοί του «οδοστρωτήρα») είναι ο δρόμος εκείνων που γυρίζουν τη ζωή του λαού δύο αιώνες πίσω. Εκείνων που αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε εργαστήριο αγριανθρωπισμού για την εφαρμογή της πιο στυγνής πολιτικής που προσθέτει βάρη, πολλαπλασιάζει τα βάσανα, αφαιρεί δικαιώματα, διαιρεί την κοινωνία.
Ο άλλος δρόμος – λένε οι μηχανοδηγοί του «οδοστρωτήρα» - «δεν υπάρχει». «Δεν είναι ρεαλιστικός». «Είναι δύσκολος». Κι όμως! Ο άλλος δρόμος, η άλλη πορεία, είναι μια πορεία απείρως «ευκολότερη» και – από άποψη αποτελεσμάτων – πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση με τον αδιέξοδο δρόμο των ανυπολόγιστων, μάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες εξαναγκάζεται ο λαός για να βγαίνουν κερδισμένοι οι δυνάστες του. Είτε όταν υπάρχει «ανάπτυξη», είτε όταν έρχεται έρχεται η κρίση.
Η Πρωτομαγιά είναι ένας άσβεστος φάρος που φωτίζει τη δυνατότητα, όπως την κατέγραψε ο ποιητής: Η Γη να γίνει κόκκινη από ζωή κι όχι από θάνατο. Η δυνατότητα αυτή περιγράφεται στα λόγια του Αύγουστου Σπάις. Ήταν τα λόγια με τα οποία ο Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Σικάγου το Μάη του 1886, απευθύνθηκε στους δικαστές την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη:
Κρεμάστε μας! Μα να περιμένετε το τέλος. Εάν δεν το βλέπετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές σας, θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε, κυριολεκτικά, επάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Θέλετε να την αγνοείτε; Δε θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαγείτε, άπαξ διά παντός, από όλους τους "συνωμότες"; Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε. Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε "αύξηση του εθνικού πλούτου"!
"Εθνικού"! Τι ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους να λέτε.
Κάνετε κάτι καλύτερο. Καταργήστε τα τρένα, τον τηλέγραφο, τα τηλέφωνα, τα βαπόρια, τον εαυτό σας! Καταργήστε πρώτα από όλα εσάς τους ίδιους! Γιατί; Γιατί εσείς, με τη συμπεριφορά σας, είστε οι πρώτοι πράκτορες της επανάστασης.
Καταργήστε την αρπαγή και τη λεηλασία, Κύριοί μου. Αλλά, αυτή είναι η δουλειά σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν ν' απολαμβάνουν το παν, χωρίς να κάμνουν τίποτε. Από αυτήν ακριβώς την τάξη πάμε να απαλλαγούμε.
Κοιτάξτε το οικονομικό πεδίο της μάχης. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και εσείς, ω Χριστιανοί μου και καλοί μου και ευγενικοί αστοί, εσείς είστε οι κοινωνικοί γύπες, που τρώνε τη σάρκα των πτωμάτων. Θέλετε να κάνουμε έναν περίπατο στα στενά δρομάκια της πολιτείας αυτής, εκεί όπου περνάνε τις μέρες τους οι αληθινοί δημιουργοί του πλούτου;
Πάμε μαζί στα ανθρακωρυχεία του Χόκιγκ - Βάλεϊ; Δε θα βρούμε ανθρώπους, θα βρούμε κινούμενα πτώματα που άρχισαν να αποσυντίθενται.
Η γενική κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Αρχίζει η εποχή του σοσιαλισμού και της παγκόσμιας συνεργασίας. Οι κατέχουσες τάξεις θα απαλλοτριωθούν. Εκείνοι που λένε "τούτο είναι δικό μου", θα τα δούνε όλα κοινά. Αυτό δε θα γίνει για σκοπούς σπεκουλάντικους, θα γίνει για το καλό όλων. Τούτο εδώ δεν είναι όραμα αιθέριο καθώς νομίζετε. Είναι αναγκαιότητα. Είδαμε στην ιστορία πώς ό,τι ήταν ανάγκη να γίνει, έγινε. Αυτό είναι η λογική της ζωής...
Όποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού.
Την ίδια την υγεία των ανήλικων. Με την πολλή εργασία, δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Και αυτοί οι άνθρωποι σου λέγονται Χριστιανοί! Γνήσιοι Χριστιανοί!
Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας, για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!
Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!
Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε...».
Δευτέρα 21 Απριλίου 2014
Παρασκευή 11 Απριλίου 2014
Γερμανία: «Σύννομη» η εκμετάλλευση των εργαζομένων
Δημοσίευση: Τετ, 09/04/2014 - 23:14
Η πινακίδα του Εργατικού Δικαστηρίου στο Κότμπους
Το Εργατικό Δικαστήριο της πόλης Κότμπους της Γερμανίας αποφάσισε ότι το ωρομίσθιο ύψους 1,54 ευρώ για τους υπαλλήλους ενός δικηγορικού γραφείου είναι «σύννομο», από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι το δέχτηκαν για να μπορέσουν να ...ξαναμπούν στην αγορά εργασίας.
Το δικαστήριο αποφάνθηκε, ως γνήσιο ταξικό στήριγμα του καπιταλιστικού συστήματος, ότι «οι μισθοί αυτοί μπορεί μεν να παραβιάζουν τα χρηστά ήθη, αλλά ο εργοδότης δεν λειτούργησε εκμεταλλευτικά», μιας και ο τελευταίος υποστήριξε ότι οι υπάλληλοι δεν είχαν τα «προσόντα» για να πάρουν μεγαλύτερο μισθό.
Στην ίδια κατάσταση βρίσκονται τουλάχιστον 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί, που, παρά το γεγονός ότι εργάζονται, είναι αναγκασμένοι να φυτοζωούν με μισθούς πείνας και πενιχρά επιδόματα και με τον πέλεκυ της έξωσης και της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους. Και δεν είναι βέβαια ζήτημα «προσόντων», αλλά αποτέλεσμα του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος, που ανεξάρτητα από κρίση και μνημόνια καταδικάζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στην ανέχεια.
Το δικαστήριο αποφάνθηκε, ως γνήσιο ταξικό στήριγμα του καπιταλιστικού συστήματος, ότι «οι μισθοί αυτοί μπορεί μεν να παραβιάζουν τα χρηστά ήθη, αλλά ο εργοδότης δεν λειτούργησε εκμεταλλευτικά», μιας και ο τελευταίος υποστήριξε ότι οι υπάλληλοι δεν είχαν τα «προσόντα» για να πάρουν μεγαλύτερο μισθό.
Στην ίδια κατάσταση βρίσκονται τουλάχιστον 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί, που, παρά το γεγονός ότι εργάζονται, είναι αναγκασμένοι να φυτοζωούν με μισθούς πείνας και πενιχρά επιδόματα και με τον πέλεκυ της έξωσης και της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους. Και δεν είναι βέβαια ζήτημα «προσόντων», αλλά αποτέλεσμα του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος, που ανεξάρτητα από κρίση και μνημόνια καταδικάζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στην ανέχεια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






